آزمایشگاه تأخیر اندیکاتور

چگونه کار می‌کند

این سری 1,000 کندل دارد؛ نمودار 300 کندل آخر را نشان می‌دهد. هر چهار میانگین از طولی که شما انتخاب می‌کنید استفاده می‌کنند. میانگین ساده (SMA) به هر کندل در پنجره‌اش وزن برابر می‌دهد. میانگین نمایی (EMA) به هر کندل قدیمی‌تر کسر ثابتی کم‌وزن‌تر می‌دهد، با α = 2 ÷ (طول + 1). میانگین وزنی (WMA) به جدیدترین کندل وزن برابر طول و به قدیمی‌ترین وزن 1 می‌دهد. میانگین Hull دو برابر یک WMA با نصف طول را می‌گیرد، یک WMA با طول کامل را از آن کم می‌کند، و نتیجه را با یک WMA با جذر طول هموار می‌کند.

دو عدد

تأخیر اندازه‌گیری می‌شود: تعداد کندل‌هایی که سری باید به جلو منتقل شود تا با کمترین میانگین مربعات فاصله، بهترین تطابق را با میانگین داشته باشد. زیر آن، تأخیر بر اساس ساخت قرار دارد، یعنی میانگین سنِ قیمت‌هایی که میانگین وزن می‌دهد: (طول − 1) ÷ 2 برای SMA و EMA و (طول − 1) ÷ 3 برای WMA، در حالی که تفریق Hull بیشتر آن را خنثی می‌کند. تأخیر ساختاری روی یک روند مستقیم دقیق است؛ روی یک سری پرپیچ‌وخم، تأخیر اندازه‌گیری‌شده متفاوت است، به‌ویژه برای EMA که قدیمی‌ترین وزن‌هایش به عقب خیلی دور می‌روند.

ناهمواری میزان تغییر شیب میانگین از کندلی به کندل بعدی را با میزان تغییر شیب سری، به درصد مقایسه می‌کند. 100% به اندازهٔ سری لرزان است؛ هرچه کمتر باشد هموارتر است. هر دو عدد برای هر میانگین روی همان کندل‌ها محاسبه می‌شوند.

آنچه نشان می‌دهد و آنچه نمی‌دهد

طول‌های بلندتر بیشتر هموار می‌کنند و بیشتر عقب می‌مانند؛ Hull در همان طول خیلی کمتر از بقیه عقب می‌ماند و لرزش بیشتری را حفظ می‌کند. هیچ تنظیمی هر دو را حذف نمی‌کند. این عددها این ساختارها را روی یک سری شبیه‌سازی‌شده توصیف می‌کنند؛ دربارهٔ اینکه کدام طول یا نوع برای کدام بازار مناسب است چیزی نمی‌گویند. مرجع اندیکاتورها هر میانگین و ورودی‌هایش را کامل توصیف می‌کند.